پرانتز

karamshahi — Sun, 22 Jun 2008 16:36:10 GMT

یک قطره باران برای رویش گل های روی دامنت کافیست

وقتی نگاهم می کنی اشکی درون پلک های روشنت کافیست-

تا جاده های بی حساب دیگری را پیش پایم ریخته باشند

تا غربتی دیگر نشان خاک دامنگیری از عطر تنت کافیست

پشت تمام تمبر های یادبودی روسری آبی ات وا بود

یک آسمان بابونه های مشکی ِدر خلوت بوئیدنت کافیست

با پیله هائی که دور تا دور تن من می تنی پروانه خواهم شد

بی شک شکوه ِساده ی در گیسو ِ لمسیدنت کافیست

من رود های سرکش بسیاری از این گونه های ترد کم دارم

یا نم نم باران برای رویش گل های روی دامنت کافیست

karamshahi — Fri, 11 Apr 2008 07:47:07 GMT

خورشید محو گیسو بالا بلند تان

افتاده تا نسیم به دست کمند تان

لب های طعم نیشکر باغ های شرق

هی - آب شد که روی لبم باز قند تان
موج خلیج فارس شده چین دامنت

یا چشمه هائی از سبلان دستبند تان

انگار رستخیز گیاهان نگاه توست

دف می زند کسی : غزل از پشت خنده تان

آدم شدم- شدم شب شبنم سکوت و سیب

از کائنات تا که چه باشد پسند تان

karamshahi — Sun, 06 Jan 2008 09:27:18 GMT

ما را در این اتاق دو تخته دو دل کشید

رقصید تا دهان خدا را به گل کشید

با سینی از کجای در بسته آمدی؟!

من را اسیر عطر زن و چای هل کشید

باروت نم کشیده ی چشمان قهوه ایش

آ تش به جای خالی ما در سجل کشید

از بس که من دهان به دهان با خدا شدم

در این نبرد قصه ی ما به دوئل کشید

چشماش مثل ابر بهاری که می شدند:

یک عالمه ستاره درون هتل کشید

امشب ،شب عروس کشان غزل شده

مادر میان شعرمن آمد -و کل کشید

karamshahi — Sun, 11 Nov 2007 11:49:18 GMT

من را ببخش شاعر و کم رو و ساده ام

مثل غزل به طبع شما حال داده ام

یک پانتومیم مبهم خوشبخت بی خیال

تلخ است -پشت پرده ی روی گشاده ام

اینگونه سیب و ساکت اگر تجزیه شوم

در چشم هات می رود آخر براده ام

یک لحظه است رفتن - تا شرق درد هام

شیطان شده ست قسمت پای پیاده ام

در مسلخی که ساخته ی دست عشق بود

با یک کفن در آتش خود ایستاده ام

هی راه می روم که بفهمم کیم؟ چیم؟

این من که تا هنوز در آغاز جاده ام

karamshahi — Mon, 16 Jul 2007 16:11:18 GMT

از رفتن زیر برف حالی تان نیست

این حادثه ی شگرف -حالی تان نیست

هی حرف زدم بلکه عروسم باشی

اما نه شما که حرف حالی تان نیست

می خواهم اینکه تا همیشه شاعرت باشم

تو مال من باشی و من در خاطرت باشم

قطعن خدا هم سیب را از شک می اندازد

وقتی بهشتی در نگاه آخرت باشم

از من اگر تنها درختی بی ثمر باقی ست

اما می ارزد سایه ای روی سرت باشم

چیزی به جز رویای تو در دست و بالم نیست

فرصت بده تا لااقل شعر آورت باشم

می شد سکوت چار راه احمدی باشی

تا روی خط با مداد - عابرت باشم

karamshahi — Tue, 19 Jun 2007 08:05:18 GMT

اسم تو دائم بر زبانم با شد اما

سکته بریزد در بیانم/ با شد اما

در روسری آبی ات گل دسته کردی!

تا عطر آن در آسمانم باشد اما

من زیر نور چشم تو راحت ترم نه

وقتی که پلکت سایبانم باشد اما

گنجشک های سینه ات غمگین نشستند

این حس درون من گمانم باشد اما

غربت همیشه جاده می ریزد به پایم

اما تو می خواهی بمانم/ باشد اما...

karamshahi — Sat, 19 May 2007 14:53:18 GMT

اوساختار نحوی من را به هم زده

دهلیز های شعریِ... ( کاما ) به هم زده

رنگین کمان ِ بسته ی آن چشم های تو

اوضاع را در عالم بالا به هم زده

چشمات توی خلقت خود دست برده اند

اشکات رود های جهان را به هم زده

انگار شعله های تُویِ دخترانه را

دستان بکر حضرت سودابه هم زده

این بطری پری که به شعرم رسیده است

جو را میان ماهی و دریا به هم زده

دستم به دور گردن این واژه های مست

ذهن مرا تولد ودکا به هم زده

حالا که گیج می خورم و مست می روم

توی سرم صدای پرنده ست می روم-

من را جنون آنی رویا به هم زده

دارم از این کُریدور بن بست می روم

یادت مسیر ذهن مرا یا به هم زده

یا من بدون خاطره از دست می روم

karamshahi — Tue, 08 May 2007 15:19:18 GMT

از چاه ما کسی به عزیزی نمی رسد

حتی به چند متری میزی نمی رسد

هی پشت هم ترانه - غزل نذر می کنند

وقتی به هیچ کس ها چیزی نمی رسد

اما به ما که می رسد آتش بهانه است

اسب و سوار عاطفه خیزی نمی رسد

دیگر بس است مرده ی خود را رها کنید

اینجا به ما لباس تمیزی نمی رسد

در ارگ - راه می روم و شعر می شوی

به ذهن من که راه گریزی نمی رسد

دستم به تو نمی رسد این بیت آخری

حتی اگر که اشک بریزی نمی رسد

karamshahi — Mon, 23 Apr 2007 15:54:18 GMT

نزدیک و دور بود ُ نگاهش سراب ناز

لب هاش طعم تلخی قهوه شراب ناز

او ماهی سفیدی و من تنگ غرق خون

یعنی زنی ست در تن من غرق خواب ناز

خوابیده توی بستر من ُ این عجیب نیست ؟!

مثل جهنمی ست سراسر عذاب ناز

خالق خودش در اول گینس نوشته است :

تعمید داده است زنی را به آب ناز

یک دشت باز می شوم و رقص می شوی

گیلاس می شوم که تو در پیچ و تاب ناز-

دست مرا بگیر ی و با هم غزل شویم

karamshahi — Sat, 14 Apr 2007 19:01:18 GMT

شاعر نوشته بود: خدا بعد تا مداد-
در سطرهای خط خطی آمد ، ادامه داد :

نفرین به آن کسی که به دستم حنا گذاشت
تا معنی آفرید به لختیش جامه داد

بعدا تو آن پری شدی وقصه جان گرفت
در دست های خام منی کلک و خامه داد

تا یک فرشته واسطه شد روی بال او
روح شكسته هاي زمين بود نامه داد :

او روی صحن کاغذ آسه تمام شد
در بازوان خسته و کوتاه با مداد

پرانتز

شاعر نوشته بود: خدا بعد تا مداد-در سطرهای خط خطی آمد ، ادامه داد :

نفرین به آن کسی که به دستم حنا گذاشتتا معنی آفرید به لختیش جامه داد

بعدا تو آن پری شدی وقصه جان گرفتدر دست های خام منی کلک و خامه داد

تا یک فرشته واسطه شد روی بال او روح شكسته هاي زمين بود نامه داد :

او روی صحن کاغذ آسه تمام شددر بازوان خسته و کوتاه با مداد

شاعر نوشته بود: خدا بعد تا مداد-
در سطرهای خط خطی آمد ، ادامه داد :

نفرین به آن کسی که به دستم حنا گذاشت
تا معنی آفرید به لختیش جامه داد

بعدا تو آن پری شدی وقصه جان گرفت
در دست های خام منی کلک و خامه داد

تا یک فرشته واسطه شد روی بال او
روح شكسته هاي زمين بود نامه داد :

او روی صحن کاغذ آسه تمام شد
در بازوان خسته و کوتاه با مداد