من را ببخش شاعر و کم رو و ساده ام

مثل غزل به طبع شما حال داده ام

یک پانتومیم مبهم خوشبخت بی خیال

تلخ است  -پشت پرده ی روی گشاده ام

اینگونه سیب و ساکت اگر تجزیه شوم

در چشم هات می رود آخر براده ام

یک لحظه است رفتن - تا شرق درد هام

شیطان شده ست قسمت پای پیاده ام

در مسلخی که ساخته ی دست عشق بود

با یک کفن در آتش خود ایستاده ام

هی راه می روم که بفهمم کیم؟  چیم؟

این من که تا هنوز در آغاز جاده ام