زدی به جاده و به کوه و  کافه های دم دست

مگر رها شوی از این قیافه های دم دست

همیشه دور و برت داس روز مرگی هابود

و خانه ای که پر است از کلافه های دم دست

کسی رسید که آتش بیار معرکه ات شد

رها شدی وسط جشن با فه های دم دست

تو مرده ای !  سبب خیر این اهالی هستی:

یکی که کم شود از این اضافه های دم دست

تو مرده ای   بکشان سمت برگ ذهن خدا را

و روی او بکش از این ملا فه های دم دست