تنها به این خیال که شاید غزل شدی

تنها شدی     به سایه ی تنها بدل شدی

همراه آن توهم شیرین والیوم

دیدی چطور در رگ این شهر حل شدی

آن قدر تلخ بود به کامت زمانه که-

بی مصرفی    که مضحکه ی این محل شدی

شیرین قصه هات در آغوش باد مرد

یک شعر ساده     سانسوری مبتذل شدی

بگذار زهر تیشه به ریشه ت اثر کند

ای کوه من که معدن ضرب المثل شدی

می خواستی نگین نگاه کسی شوی

اما شبیه شیشه ی رنگی بدل شدی

عنوان علمدار برازنده ی توست

یک علقمه تشنگی پناهنده ی توست

آن گونه که تشنه رفتی و برگشتی

هر سال محرم آب شرمنده ی توست